Džijudžicu

Džiu džicu (jap. 柔術, nežan način, nežna nauka ili nauka popusta) je japanska borilačka veština i obuhvata u prvom redu borbu bez oružja (udaranje, rvanje) a u daljem korišćenje hladnog oružja. U ranija vremena koristili su je japanski ratnici – samuraji kada bi izgubili oružje. Ubraja se u najstarije japanske borilačke veštine i za jednu od najpoštovanije, a ranije bio je poznat pod nazivom javara. Danas džiu džicu pripada klasičnim japanskim borilačkim veštinama/sportovima kao što su džudo, karate, aikido, kendo.

Po borbenom principu džiu džicu ne koristi sirovu snagu nego gleda da uz određenu tehniku okrene protivničku energiju napada u svoju korist, slično principu u džudou i aikidu. Obuhvata borbu u stojećem položaju i na zemlji, udarce, hvatove, tehnike privođenja, bacanja, poluge, gušenja, odbranu i upotrebu hladnog oružja poput noževa i štapova. Iz džiu džicua su proizašli džudo, aikido, brazilski džiu džicu, a uticao je na razne borilačke veštine kao što su sambo, karate, krav maga, nindžucu i druge.

Brazilski džijudžicu

Brazilski džiu džicu je borilačka veština nastala od japanskog džiu džicua i džudoa. Za osnivače brazilskog džiu džicua važe sa jedne strane braća Karlos i Helio Grasije početkom 20. veka, pri čemu se ponekad naziva isto džiu džicu familije Grasije (Gracie Jiu-Jitsu). Sa druge strane u Brazilu postoje

klubovi i škole nezavisne od porodica Grasija i koji osporuju dotičnoj porodici da su osnivači brazilskog džiu džicua, priznajući im jedino važnu ulogu u daljem razvoju ovog sporta. Braća Grasije učili su jedan od džiu džicu – odnosno džudo-stilova, od majstora Mitsuje Maede, koji je početkom 20. veka iz Japana emigrirao u Brazil. Nezadovoljni nekim tehnikama braća Grasije su razvili svoj stil, koji težište stavlja na borbu (rvanje) na parteru, tj. podu.

Svetsku promociju BDžDž dobija nakon prvog turnira Ultimate Fighting Championships, na kojem je Rojs Grasije osvojio turnir u oktagonalnom kavezu protiv predstavnika različitih borilačkih veština uprkos manjoj težini i slabijoj telesnoj konstituciji. Rojs je osvojio tri turnira, a njegov brat Rikson postaje legenda BDžDž i slobodne borbe sa 460 pobeda bez jednog poraza.
Danas je brazilski džiu džicu moderan borilački sport sa tačno određenim pravilima, koji omogućava svakome sigurno bavljenje ovim borilačkom veštinom. Slobodna borba (vale tudo, Ultimate fight, Free fight) postaje jedna od najpopularnijih sastava borilačkih takmičenja i važan deo pripreme svakog profesionalnog borca.

Ostavite odgovor