Kerling ili karling je zimski olimpijski sport tek od Nagana 1998. godine, iako se slična igra javlja na slikama iz 1565. godine, flamanskog slikara Pitera Brojgela Starijeg. U programu Zimskih olimpijskih igara kerling se pojavio još na prvim ZOI 1924. godine u Šamoniju u Francuskoj, nakon čega je napravljena pauza sve do 1992. godine kada je, ponovo u Francuskoj, bio demonstracioni sport na ZOI u Abervilu, da bi 1998. u Naganu u Japanu, kerling postao punopravan zimski olimpijski sport.

Depositphotos_9533620_sBrojne su teorije o nastanku kerlinga u kojem dve četvoročlane ekipe nastoje da uz pomoć četki i metli smeste po osam kamenih kugli (izvorno: stones) što bliže središtu kuće (house) označene krugovima na ledenoj površini. Vodeći (lead) prvi baca svoja dva kamena prema središtu kuće, drugi i treći igrač zovu se jednostavno second i third, dok poslednji baca skiper koji je ujedno i kapiten ekipe.
Kerling je škotski nacionalni sport koji se proširio na Kanadu, SAD, Švedsku, Švajcarsku, Norvešku, Dansku, Nemačku i Francusku. Naziv igre nastao je prema zvuku bačenog kamenja – the roaring game. Brojgelova platna – „Zimski krajolik sa lovcima na ptice“ i „Lovci u snegu“, prikazuju ice shooting, bavarsku igru na ledu koja se smatra pretečom kerlinga.
Autor prvih pisanih tragova o kerlingu je Škot Džon Makuksin koji je u februaru 1540. zabeležio jedan ondašnji dvoboj na ledu. Prva pravila kerlinga objavio je klub Dudingson 1813. Svetska prvenstva u muškoj konkurenciji igraju se od 1959. a u ženskoj od 1979.
Stone ili Rock – KAMEN kojim se igra, napravljen je od granita, težine zajedno sa ručkom i šrafom između 38 i 44 funte (17,24 kg do 19,96 kg), obima ne većeg od 36 inča (91,44 cm) i visine ne manje od 4,5 inča (11,43 cm)
.
Debris – OTPAD čine čestice prašine, dlake, končići sa odeće i sve ono što prlja led i remeti kretanje kamena po ledu.

Ostavite odgovor